PRISTAWKIN A n a t o l i j I g n a t j e w i c z, ur. 17 X 1931 Lubercy (obwód moskiewski), prozaik. Wychował się w domu dziecka. Pisać zaczął w 1954 i w tymże roku opublikował pierwszy zb. Maleńkije rasskazy (Drobne opowiadania). W 1959 ukończył Instytut Literacki im. M. Gorkiego. Przez pewien czas jednocześnie studiował i pracował jako robotnik przy budowie elektrowni wodnej w Bracku. Ta praca stała się inspiracją do napisania cyklu powieści reportażowych: Na Angarie (1975, Nad Angarą), Angara-rieka (1977, Rzeka Angara) i Angora (1981, Angara). W kręgu problematyki wielkich budów pozostaje również w powieści Gorodok (1983, Miasteczko), która kilka lat czekała na wydanie z powodu niewłaściwego - zdaniem cenzury - przedstawienia rzeczywistości: wykorzystując
budowę wielkiego obiektu, robotnicy z kradzionego materiału wznoszą nie opodal całe miasteczko prywatnych domów, w którym powstaje specyficzna społeczność i wykształca się swoista moralność. Sławę przyniosły P. utwory należące do nurtu prozy o trudnym, sierocym dzieciństwie. Do wspomnień z wojennego dzieciństwa P. nawiązał w mikropowieści Żołnierz i chłopiec (Sołdat i malczik, 1977), a także w najbardziej dotychczas znanym swoim utworze - powieści Nocowała ongi chmurka złota... (Noczewała tuczka zołotaja..., 1987). Poruszył w niej zabroniony do niedawna temat wysiedlenia z Kaukazu w czasie wojny całego narodu Czeczeńców na rozkaz J. Stalina. Do zwolnionych siedzib napływają Rosjanie. Przemieszczono także dom dziecka. Czeczeńcy nie poddają się bez walki. Szykują odwet, którego ofiarami padają dzieci. Niemniej sami Czeczeńcy i ich dzieci też są tu ofiarami. W 1988 ukazała się kolejna powieść P., oparta na materiale autobiograficznym, zatytułowana Riazanka (Riazanka). Powtarza się w niej charakterystyczny dla P. motyw bezdomności, tragicznego uwikłania dzieci w wydarzenia historyczne, na które nie mają wpływu. W.O.
